Netresearch

De jaren vlak voor de eeuw wisseling waren op internet gebied de leukste die ik ooit binnen een sector heb meegemaakt. Pure idealisten die elke vorm van reclame afwezen en vielen over een kleine verwijzing naar een sponsor werden langzaam vervangen door een nieuwe generatie. En  die was niet vies was van geld, maar niet wist hoe ze het moesten verdienen. Dat was geen enkel probleem, een paar kreten over een “cyber” idée en de investeerders stonden in de rij.

Roep internet en de financiering is rond

Het ging zelfs zover dat startups die geen enkel idée over een verdien model  hadden  helicopters charterden om met investeerders over onze gebouwen te toeren. Er werden nieuwe panden gebouwd. Matrix II III IV en V het kon niet op.

Digicash een geniaal plan verknalt

Camera ploegen reden af en aan om vooral de laatste berichten rond Digicash te horen. En de uitspraken van David Chaum directeur en visionair van de club waren niet mis. Digicash was in zijn ogen meer waard dan Microsoft en IBM bijelkaar.

Die uitspraken op zich waren amusant en niet gevaarlijk. David, onmogelijk als hij was had een geniaal plan. Een vorm van internet betalen die z’n weerga niet had heeft en wellicht nooit zal krijgen.

David Chaum was geen diplomatiek man

David Chaum was werkelijk een van de knapste mensen op het gebied van cryptography, en werkzaam in het CWI had hij een plan voor het volkomen anoniem maar veilig afhandelen van betalingen bedacht. Een plan dat hoe je er ook naar kijkt goed is. Beter dan welk ander initiatief dan ook.

Helaas was hij niet de meest diplomatieke onderhandelaar die deze wereld kent. Hij gaf te kennen de bankwereld de grond in te willen concureren.  Kwam bij besprekingen met bank directives niet opdagen en maakte zich nogal gehaad binnen de sector. Dat is niet zo erg als je al een zekere macht hebt, maar onverstandig als je nog van geldschieters afhankelijk bent. Nog daargelaten dat het beste product hebben commercieel niet zo erg veel betekend.

Postzegels waren het begin van het einde

Hoe het ook zij in 1998 ging het niet goed met het bedrijf. En als buren werden we opeens geconfronteerd met een secretaresse die “postzegels kwam lenen”.  In totaal werd het voor meer dan duizend gulden postzegels die we aan de zelfverklaarde wereldbankier verstrekten.  En toen viel het doek.  Geen dubbeltje postzegels ooit terug gezien.

Hoewel de wilde jaren nog niet voorbij waren ging er toen bij mij wel een lamp branden. En van een gelovige in de nieuwe industrie werd ik wat sarcastiser. Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan. De marktwaardes van bedrijven waren buiten proportie en nadat de nasdaq de 2500 grens passeerde was voor mij de werkelijke .com boom  voorbij.

1999 de koek raakte op

Het was halfverwege 1999 dat het me duidelijk werd dat we in een droom leefden. De grootste schok was een jongetje van twintig die parmantig door het gebouw liep en verkondigde dat hij multimiljonair was. Aangezien hij zijn hosting penningen niet kon betalen hadden we onze twijfels Toen verscheen hij in een dure sportwagen, kocht een bandbreedte in die  buiten proportie was en huurde een kantoor met dure meubels en schaars geklede wel zeer goed ogende secretaresses. Om dit raadsel te ontsluiten heb ik hem gevraagd hoe dat nou toch kon.

Het bleek dat hij iets wilde doen met een webpagina die ook als andere webpagina gebruikt kon worden.  Wat hij daarmee bedoelde was me onduidelijk, maar het leek hem heel handig.  In tegenstelling tot veel rare maar toch nog op een idee gestoelde intiatieven ging dit me te ver.

Financiers zo gek krijgen dat ze grof geld in een bedrijf pompten dat zelf niet wist wat ze deden… het werd tijd om weer vaste grond onder de voeten te krijgen.

Wakker worden of verzuipen,  werd de instelling van een aantal oude rotten. We werden wakker…… en een jaartje later de wereld ook.