Posts Tagged ‘Verkopen’
Als Lemmings......
De laatste twee maanden sla ik economische bijlagen van de krant met steeds groter wordende verbazing open. Iedereen en alles in paniek over een krediet crisis. Eerst kochten we met z’n allen ABN-AMRO voor een frictie van de marktwaarde en raken nu het spoor volkomen bijster.
Dalende Olieprijs, Lage Euro betekend crisis??
De dalende olieprijs gaat ons de das om doen hoorde ik. En dat nadat ik net had begrepen dat het omgekeerde waar was. De lage Euro, een ramp? In de FEM van september 2006 lees ik het tegengestelde. Het was juist de stijgende Euro die ons naar de afgrond bracht.
Leveranciers van deze informatie zouden eigenlijk de eersten moeten zijn om de relativiteit van dit alles in te zien. Nu lijkt het juist “slimme bedrijven” als VNU Media er toe te brengen om titels als Emerece, Sprout en Management Team in de “ramsj” te doen.
Het heeft een vleugje zwarte humor dat VNU tot voor eind September voor de Nederlandse economie weliswaar rustiger vaarwater maar zeker geen reden tot paniek zag. Bladeren door de zomer uitgaven van deze nu zo goed als failliete bladen lees je zelfs steeds over een opgaande trend.
In twee maanden naar de afgrond – Wat zijn we snel
Dat de situatie in nog geen twee maanden zo kan verslechteren is iets wat mijn pet te boven gaat.
De politie agent ziet in iedereen een boef, als je dagelijks brood zit in het aandikken van narigheid kan ik me het pessimisme van uitgevers en kranten wel voorstellen.
Maar de mededeling van Erik Hoekstra dat het water hem zo tot de lippen is gestegen dat hij niet anders kan dan drie tijdschriften te verkopen doet mijn ernstig twijfelen aan het strategisch inzicht van deze manager. Dat een concern als VNU zich zo laat overvallen , en binnen kwartaal van vrolijk fluitend media concern in een failliete boedel veranderd? Petje af!
Of zijn ze bij VNU soms echt aan het doordenken
Zou Hoekstra slimmer zijn dan ik denk? Is dit een strategische zet van formaat? Hoe slechter het economisch nieuws des te groter de publieke wens om te worden geïnformeerd. Op management uitgaven als Spout en consorten zou dat ook een positieve invloed kunnen hebben.
Slecht nieuws als aanjager van de omzet, of ben ik door een dergelijk doortrapte denkwijze meer over mijzelf bloot aan het leggen dan over de psyche van Hoekstra zelf?
Van Gaal: “Zijn jullie nou zo dom of ben ik zo slim”
Een gebeurtenis die in objectieve zin de reden is dat we met z’n allen voor een “Appel en een Ei” mede eigenaar van ABN-AMRO zijn geworden legt vreemde kronkels in geest van de massa bloot. Als iemand dat zou moeten weten zijn het wel de marketeers bij VNU. Het is tenslotte hun dagelijks brood.
De waan van de dag – verspilde energie..
Zelf luister ik liever naar de wijsheid van mensen die al decennia hun hoofd koel hielden. Warren Buffet, vind zoveel juwelen in de vuilnisbak dat hij er gewoon blij van wordt. Dit getuigd van een geest in staat de waan van de dag te overstijgen.
“Als iedereen z’n diamanten weggooit waarom zou ik ze dan niet oprapen”?
Nee ik ken Erik Hoekstra niet persoonlijk, maar zo dom als hij lijkt kan hij toch niet zijn? Om een bedrijfsonderdeel van VNU te mogen leiden (lijden 
) zal je toch verder kijken dan de belegger die aandelen koopt als ze duur zijn en verkoopt als ze goedkoop zijn. Nee ik ken hele slimme ondernemers die bij VNU zijn begonnen…. Laten we het maar op strategie houden.
Aan het eind van de vorige aflevering in de serie Opa verteld over het internet waren we aangeland in aan het begin van de “internet boom”. Voor de toenmalige Kruislaan ondernemers een tijd met een magisch gouden randje.
Bandbreedte was nog een verkoop argument, en aangezien onze kantoren op hetzelfde terrein als de AMX-IX stonden waren we in principe in 1995 allemaal al met glasvezel op de grote backbone aangesloten. In theorie, want de glasvezel verbinding ging in de patch kast over in een 10Mb Lan verbinding, en dan alleen als je aan de goede kant van het gebouw zat.
Hoe dan ook er gebeurde van alles, Roel Pieper was er in z’n element, het Twinning gebeuren ging van start, een bedrijfje DigiCash dacht de volledige wereldwijde geldmarkt in handen te krijgen. De meeste banken dachten daar anders over en DigiCash ging ten onder.
In deze tijd werd door veel investeerders gedacht dat uitgeven gelijk stond aan verdienen. En uitgeven was niet moeilijk. Burn-rate, hoe snel jaag ik het geld er door was een veel mooier gegeven dan winst.
Niet dat winst niet belangrijk was, het was meer een bijkomstig gegeven dat op de een of andere magische manier wel voor zichzelf zou zorgen. Hoe??? Er waren lieden die dit vroegen, onder andere al genoemde heer Pieper had tijdens het toppunt van de gekte nog een koel hoofd. Ik herinner me een bevlogen betoog van een ondernemer, een enthousiaste schare toehoorders die hun portemonnee al wilden trekken en toen een vraag van Roel: “maar wat ga je dan verkopen”. Doodse stilte.
Ondertussen vlogen investeerders met helikopters over het complex, klom de Nasdaq naar 2500 punten, ging de Dow Jones over de 10.000 en de AEX lag over de 500 punten. De verhouding tussen aandelen koers of waarde van onderneming en geprognotiseerde winst was verdwenen. Veel miljonairs in die tijd.
De ballon klapte in 2001, het beroemde 9/11. Het verhaal van Park Avenue naar Park Bench werd voor de meeste miljonairs een keiharde werkelijkheid. Slimmere geesten, en degenen die gekozen hadden voor een model met realiteit waarde gingen door een lastige tijd, maar hielden hun hoofd over het algemeen boven water. De Kruislaan ontvolkte, voor het eerst was er kantoorruimte te huur zonder dat je op een wachtlijst moest.
Mijn vacature servertje dat het zwaar had gehad door het aantal geplaatste vacatures dreigde nu te bezwijken onder de toevloed van van de overbodig geraakte ICT medewerkers.
En toch hoe triest de zaken er ook voor stonden, er was iets heel belangrijks gebeurt. Doordat alle geloof in het medium opeens wegviel werd het belang ervan opeens erg duidelijk. En de oplettende tijdgeest lezertjes zagen al aankomen wat er nu ging gebeuren…….
Korte Termijn denken of strategisch vooruitzien
Het effect van de kredietcrisis op de arbeidsmarkt is uniek. De ontwikkelingen en reacties die er het gevolg van zijn heb ik in 20 jaar arbeidsbemiddeling nog nooit samen zien optreden.
Normaal zie je dat als er een collectief besef ontstaat dat zwarte wolken zich boven de economie samen pakken recruitment en personeels wervings activiteiten terug vallen.
Na winst waarschuwingen gaan dan de eerste ontslag rondes zich aan kondigen. Onzekerheid over de markt brengt onzekerheid over de vooruitzichten van het bedrijf en dus onzekerheid onder de werknemers die net als de bedrijven minder besteden en er zo voor zorgen dat de neerwaartse trend versneld.
Een dalende trend is meestal steiler dan een opgaande curve
De menselijke natuur dicteert dat we heftiger op een bedreiging dan op een mogelijke winst reageren. Een opgaande markt verloopt meestal langer en gelijkmatiger dan de aanzet van een krimp. De kreet VERKOPEN, is niet alleen van toepassing op een beurs paniek. De arbeidsmarkt net als elke markt houdt zich perfect aan een dit principe.
Beursgenoteerde ondernemingen voelen de druk nog sterker, na een winstwaarschuwing kunnen ze bijna niet anders dan een reorganisatie aankondigen om de koers van hun aandeel nog enigszins op peil te houden.
Tot zover niets nieuws, de snelheid waarmee een totale paniek nu toesloeg is frappant maar niet verbazingwekkend.
Pro-actief versus Reactief wervingsbeleid
Het nieuwe zit in het feit dat bijna alle partijen op de arbeidsmarkt beseffen dat er onder de angst van het moment een structureel tekort aan ervaren en gekwalificeerde werknemers schuilgaat. Het besef dat een krediet crisis het vergrijzing probleem verhult maar niet oplost is logisch. Echt opvallend is het duidelijke “weten” dat nu mensen ontslaan niet zo slim en waarschijnlijk strategisch dom is.
Als vooraf gedefinieerde strategie zou het nog voordelig kunnen zijn. Nog steeds hebben de grote multinationals bij veel kandidaten een streepje voor. De cyclus aannemen-ontslaan is voor hem makkelijker dan voor de meeste onbekende ondernemingen. Gelukkig wordt dit soort pragmatiek hier nog als onethisch en “not done” bestempeld.
Maar de beurs wijsheid: “The Bulls and the Bears make money but the Pigs get slaughtered” gaat ook hier op. Het maakt niet zoveel uit wat je visie is zolang hij maar vooraf vastaat en je er naar handeld. Handelen dat gedicteerd wordt door de waan van de dag betekend achter de feiten aanlopen en verliezen.
Dat er nu partijen op de markt zijn die en visie en vet op de botten hebben en tegen de trend in gaan werven heb ik nooit in deze mate gezien. De onzekerheid die bij veel werknemers bestaat maakt ze veel vatbaarder voor interesse van headhunters, en we zien de bereidheid om te komen praten enorm toenemen.
Vooral de wat grotere MKB bedrijven, de bedrijfsonderdelen van multinationals die het zich kunnen permitteren komen in een positie die hun een enorme voorsprong op anderen kan geven. Nu is het tijd om goede mensen binnen te halen.
Dat de strateeg op HRM binnen OCE, Akzo of Philips tandenknarsend het talent waar ze de laatste jaren fiks in geïnvesteerd hebben nu aan de concurrentie weggeven dit weet maar niet anders kan is een heel interessante ontwikkeling.
De dienstverlening, overheid en opkomende partijen in de financiële en nieuwe media nu goed garen spinnen een slag in de oorlog om talent winnen betekend niet dat ze ook de oorlog hebben gewonnen. Ze staan op voorsprong. Talentvol personeel in huis hebben staat voor een groei, innovatie en flexibiliteit. Eigenschappen die elke onderneming de komende tijd nodig zal hebben.