war for talent
De nieuwe Amerikaanse president Barack Obama staat voor de taak om de hoog gespannen verwachtingen over zijn leiderschaps kwaliteiten waar te maken. Hij staat voor een zware taak met een land waar niet alleen de economie maar de hele onderliggende economische structuur nogal “in de prak zitten”.
Hij kiest voor een politiek van transparantie, een politiek waarbij het publiek inzicht in de bedoelingen,
uitkomsten en werkelijke problemen krijgt. Een opsteker die weer een aanwijzing is dat de nieuwe president inderdaad over kwaliteiten beschikt die we nu nodig
hebben. Als er moeilijkheden zijn steeds uitleggen wat je doet, waarom je het doet en waar dat toe moet leiden neemt een hoop angst weg. Het heeft ook als voordeel dat openheid onmiddelijk een hoop wind uit de zeilen van tegenstanders neemt.
Obama kondigde een jarenlange en verder oplopende begrotings tekorten aan oplopend tot 1000 miljard dollar. Verbetering van de infrastructuur die inderdaad hard nodig is, en een terug keer naar de middelbare school economie van mijn generatie Keynes. Overheids uitgaven moesten toen acyclish zijn. Een idee dat hout snijd. Als de bedrijven en consumenten minder besteden kan de overheid door haar uitgaven de zaak weer aanslingeren.
De theorie klopt, maar je moet een sterk leider zijn om haar te kunnen uitvoeren en niet te verzanden in projecten als de HSL of Betuwe lijn. Gelukkig is er aan de amerikaanse infrastructuur nog een hoop te sleutelen voordat dit soort luxe problemen zich voordoen.
Voor de arbeidsmarkt geeft dit een aantal nieuwe impulsen. Bouw, Energie en groene energie. Het laaste vreemd maar waar bijna geheel gedragen door het Amerikaanse leger. Hoe het ook zei, het gevolg van deze nieuwe weg is dat we niet alleen een stagnerende arbeidsmarkt ruimte geven, maar ook structurele verbeteringen en een impuls aan nieuwe energie vormen geven.
Obama zei dat het pakket maatregelen dat hij van plan is te presenteren een ‘nieuwe, hogere standaard op het vlak van verantwoordingsverplichting, transparantie en toezicht’ zal inhouden. Volgens Obama is strengheid geboden, omdat de Amerikaanse burger de investeringen anders niet zal accepteren. Om inzichtelijk te maken waaraan het belastinggeld uitgegeven wordt, wordt de uitwerking van Obama’s economische plan op een website gepubliceerd.
Als Lemmings......
De laatste twee maanden sla ik economische bijlagen van de krant met steeds groter wordende verbazing open. Iedereen en alles in paniek over een krediet crisis. Eerst kochten we met z’n allen ABN-AMRO voor een frictie van de marktwaarde en raken nu het spoor volkomen bijster.
Dalende Olieprijs, Lage Euro betekend crisis??
De dalende olieprijs gaat ons de das om doen hoorde ik. En dat nadat ik net had begrepen dat het omgekeerde waar was. De lage Euro, een ramp? In de FEM van september 2006 lees ik het tegengestelde. Het was juist de stijgende Euro die ons naar de afgrond bracht.
Leveranciers van deze informatie zouden eigenlijk de eersten moeten zijn om de relativiteit van dit alles in te zien. Nu lijkt het juist “slimme bedrijven” als VNU Media er toe te brengen om titels als Emerece, Sprout en Management Team in de “ramsj” te doen.
Het heeft een vleugje zwarte humor dat VNU tot voor eind September voor de Nederlandse economie weliswaar rustiger vaarwater maar zeker geen reden tot paniek zag. Bladeren door de zomer uitgaven van deze nu zo goed als failliete bladen lees je zelfs steeds over een opgaande trend.
In twee maanden naar de afgrond – Wat zijn we snel
Dat de situatie in nog geen twee maanden zo kan verslechteren is iets wat mijn pet te boven gaat.
De politie agent ziet in iedereen een boef, als je dagelijks brood zit in het aandikken van narigheid kan ik me het pessimisme van uitgevers en kranten wel voorstellen.
Maar de mededeling van Erik Hoekstra dat het water hem zo tot de lippen is gestegen dat hij niet anders kan dan drie tijdschriften te verkopen doet mijn ernstig twijfelen aan het strategisch inzicht van deze manager. Dat een concern als VNU zich zo laat overvallen , en binnen kwartaal van vrolijk fluitend media concern in een failliete boedel veranderd? Petje af!
Of zijn ze bij VNU soms echt aan het doordenken
Zou Hoekstra slimmer zijn dan ik denk? Is dit een strategische zet van formaat? Hoe slechter het economisch nieuws des te groter de publieke wens om te worden geïnformeerd. Op management uitgaven als Spout en consorten zou dat ook een positieve invloed kunnen hebben.
Slecht nieuws als aanjager van de omzet, of ben ik door een dergelijk doortrapte denkwijze meer over mijzelf bloot aan het leggen dan over de psyche van Hoekstra zelf?
Van Gaal: “Zijn jullie nou zo dom of ben ik zo slim”
Een gebeurtenis die in objectieve zin de reden is dat we met z’n allen voor een “Appel en een Ei” mede eigenaar van ABN-AMRO zijn geworden legt vreemde kronkels in geest van de massa bloot. Als iemand dat zou moeten weten zijn het wel de marketeers bij VNU. Het is tenslotte hun dagelijks brood.
De waan van de dag – verspilde energie..
Zelf luister ik liever naar de wijsheid van mensen die al decennia hun hoofd koel hielden. Warren Buffet, vind zoveel juwelen in de vuilnisbak dat hij er gewoon blij van wordt. Dit getuigd van een geest in staat de waan van de dag te overstijgen.
“Als iedereen z’n diamanten weggooit waarom zou ik ze dan niet oprapen”?
Nee ik ken Erik Hoekstra niet persoonlijk, maar zo dom als hij lijkt kan hij toch niet zijn? Om een bedrijfsonderdeel van VNU te mogen leiden (lijden 
) zal je toch verder kijken dan de belegger die aandelen koopt als ze duur zijn en verkoopt als ze goedkoop zijn. Nee ik ken hele slimme ondernemers die bij VNU zijn begonnen…. Laten we het maar op strategie houden.
De echt talentvolle medewerkers kun je alleen met een lantaarntje vinden,
aldus menig werkgever. En de cijfers geven hem gelijk. Tijdens een deze zomer
gehouden onderzoek vind meer dan 80% van de werkgevers dat ze een tekort aan
talentvolle gemotiveerde krachten binnen hun bedrijfs poorten hebben.
Deze conclusie is niet nieuw, statistiek bedrijven we al jarenlang en als een
bevolking groep met de omvang van de "baby boomers" de arbeidsmarkt massaal
verlaat is het op je vingers na te tellen dat je een probleem hebt.
Iedereen is het er over eens dat het probleem bestaat, maar het vreemde is
dat zeer nuchtere bedrijven er mee omgaan alsof het opportunistische beleggers
zijn die "ik ook" roepen. Logisch redeneren zeg je koop als er aanbod is en niet
als het water iedereen tot de lippen is gestegen. En inderdaad zijn dergelijke
slimme meestal wat kleinere bedrijven aanwezig. Toch is het toeslaan van een
naargeestige stemming en een vertrouwens klap als de krediet crisis in staat om
logisch denken in een irrationele vlucht reactie te veranderen.
Erg verhelderend vond ik daarom ook het verhaal in Management Team van 14
November waarin aan de hand van een studie door Lidewey van der Sluis,
hoogleraar Strategisch Talent Management de zaak weer wat duidelijker werd
gesteld.
Vaak gaan we er vanuit dat het Top Talent bestaat uit een smalle topgroep,
die op miraculeuze wijze noodlijdende bedrijven met behulp van een slof een een
oude voetbal schoen kunnen om toveren tot wonderen van innovatie.
Wellicht bestaan deze mensen, maar veel zijn het er niet. Twintig jaar
arbeidsbemiddeling hebben me duidelijk gemaakt dat schapen met 5 poten wellicht
bestaan maar dat je er beter met een wijde boog omheen kunt lopen.
De echte top kandidaten zijn in mijn ogen de mensen die het 80/20 principe
begrijpen, het toepassen en ook inzien dat ook hun eigen talenten in deze
verhouding aanwezig en werkzaam zijn. Het zijn mensen die zien waar te scoren
valt, en zien dat ze dat niet alleen kunnen. De 80% van de tijd die de
gemiddelde mens aan het schoonpoetsen van zijn zwakheden besteed gebruiken zij
om mensen met de kwaliteiten die ze zelf wat minder hebben om zich heen te
verzamelen.
Dit is een manier van werken en denken die het 80/20 effect versterkt. Zeer
succesvol maar met duidelijke implicaties voor hun arbeidsmarkt beleid.
Als we er van uitgaan dat de 80/20 verhouding bij iedereen aanwezig is, moet
je gaan kijken naar de speciale vaardigheden van een individu. Gebruik de 20%
kracht van de werknemer om het top management van informatie te voorzien.
Een heel mooie gedachte. Op die manier zijn inderdaad ook de "middelmatigen"
toppers geworden. En hoewel niemand middelmatig is moet de meerderheid van de
mensheid het toch zijn. Om terug te komen bij de lijn van het verhaal, de
definitie van talent is niet eenduidig te geven. Iedereen heeft een ballast aan
zwakten die hij/zij volgens de heersende "mores" moet "versterken". Dat dit ten
koste gaat van de 20% eigenschappen die hem of haar het meeste plezier en de
grootste prestaties brengt vergeten we vaak.
De man of vrouw die dat onderkent, in praktijk brengt en binnen zijn/haar
bedrijf streeft naar het het ontwikkelen van kracht en niet verzand in het
verbergen van onvermogen heeft volgens mij de tover formule tot plezier,
voorspoed en een mooi bedrijf in handen.
Op die manier kun je dus wel met minimale middelen een maximaal rendement
halen.
Na deze conclusie zal ik toch maar eens wat moeten nadenken over mijn leven…….
Hmmmm…