Arbeidsmarkt Research
Korte Termijn denken of strategisch vooruitzien
Het effect van de kredietcrisis op de arbeidsmarkt is uniek. De ontwikkelingen en reacties die er het gevolg van zijn heb ik in 20 jaar arbeidsbemiddeling nog nooit samen zien optreden.
Normaal zie je dat als er een collectief besef ontstaat dat zwarte wolken zich boven de economie samen pakken recruitment en personeels wervings activiteiten terug vallen.
Na winst waarschuwingen gaan dan de eerste ontslag rondes zich aan kondigen. Onzekerheid over de markt brengt onzekerheid over de vooruitzichten van het bedrijf en dus onzekerheid onder de werknemers die net als de bedrijven minder besteden en er zo voor zorgen dat de neerwaartse trend versneld.
Een dalende trend is meestal steiler dan een opgaande curve
De menselijke natuur dicteert dat we heftiger op een bedreiging dan op een mogelijke winst reageren. Een opgaande markt verloopt meestal langer en gelijkmatiger dan de aanzet van een krimp. De kreet VERKOPEN, is niet alleen van toepassing op een beurs paniek. De arbeidsmarkt net als elke markt houdt zich perfect aan een dit principe.
Beursgenoteerde ondernemingen voelen de druk nog sterker, na een winstwaarschuwing kunnen ze bijna niet anders dan een reorganisatie aankondigen om de koers van hun aandeel nog enigszins op peil te houden.
Tot zover niets nieuws, de snelheid waarmee een totale paniek nu toesloeg is frappant maar niet verbazingwekkend.
Pro-actief versus Reactief wervingsbeleid
Het nieuwe zit in het feit dat bijna alle partijen op de arbeidsmarkt beseffen dat er onder de angst van het moment een structureel tekort aan ervaren en gekwalificeerde werknemers schuilgaat. Het besef dat een krediet crisis het vergrijzing probleem verhult maar niet oplost is logisch. Echt opvallend is het duidelijke “weten” dat nu mensen ontslaan niet zo slim en waarschijnlijk strategisch dom is.
Als vooraf gedefinieerde strategie zou het nog voordelig kunnen zijn. Nog steeds hebben de grote multinationals bij veel kandidaten een streepje voor. De cyclus aannemen-ontslaan is voor hem makkelijker dan voor de meeste onbekende ondernemingen. Gelukkig wordt dit soort pragmatiek hier nog als onethisch en “not done” bestempeld.
Maar de beurs wijsheid: “The Bulls and the Bears make money but the Pigs get slaughtered” gaat ook hier op. Het maakt niet zoveel uit wat je visie is zolang hij maar vooraf vastaat en je er naar handeld. Handelen dat gedicteerd wordt door de waan van de dag betekend achter de feiten aanlopen en verliezen.
Dat er nu partijen op de markt zijn die en visie en vet op de botten hebben en tegen de trend in gaan werven heb ik nooit in deze mate gezien. De onzekerheid die bij veel werknemers bestaat maakt ze veel vatbaarder voor interesse van headhunters, en we zien de bereidheid om te komen praten enorm toenemen.
Vooral de wat grotere MKB bedrijven, de bedrijfsonderdelen van multinationals die het zich kunnen permitteren komen in een positie die hun een enorme voorsprong op anderen kan geven. Nu is het tijd om goede mensen binnen te halen.
Dat de strateeg op HRM binnen OCE, Akzo of Philips tandenknarsend het talent waar ze de laatste jaren fiks in geïnvesteerd hebben nu aan de concurrentie weggeven dit weet maar niet anders kan is een heel interessante ontwikkeling.
De dienstverlening, overheid en opkomende partijen in de financiële en nieuwe media nu goed garen spinnen een slag in de oorlog om talent winnen betekend niet dat ze ook de oorlog hebben gewonnen. Ze staan op voorsprong. Talentvol personeel in huis hebben staat voor een groei, innovatie en flexibiliteit. Eigenschappen die elke onderneming de komende tijd nodig zal hebben.
De firma otys heeft natuurlijk een mooi pakket recruitment software op de markt gebracht maar hoe informatie te krijgen over implementatie mogelijkheden.
Een botte weigering je te woord te staan en alleen via een 0900 nummer voor 80 c/pm informatie over je product willen geven?
Hmmm je moet dan wel erg zeker van je zaak zijn, maak het potentiële klanten zo moeilijk mogelijk. Het geeft me een beetje pijn in de buik over de samenwerking met een club die nogal arrogant bezig is met Marketing.
Grin… normaal krijg je dit pas nadat je iets hebt gekocht. Ze zijn wel eerlijk dus. Nieuwe klanten oude klanten allemaal betalen. Of zou je als iets gekocht hebt nog meer moeten betalen??
Naschrift: Eind goed al goed, software makers zijn ook mensen en blijkbaar berust e.e.a. op een misverstand… Maar nu ik er over nadenk… m’n belminuten ben ik wel kwijt 
Het begon met het knutselen van een vacature site in 1995
Hoe zijn we nou zo snel gekomen waar we zijn
Het is nu dus 20 jaar geleden dat we in Nederland voor het eerst een email via het internet ontvingen. Het CWI in Amsterdam, naast de AMS-IX had de primeur.
Leuk om te zien dat de header in een email in 20 jaar niet veranderd is, de hoeveelheid wel. Ik weet niet hoe het met u is, maar ik lees misschien een procent of 10 van alles wat in mijn mailbox terecht komt.
Email hadden we eigenlijk al langer, het HCC net, FIDO een netwerk van centrale computers die je rechtstreeks met je 1200 baud modem moest bellen. Soms had zo’n “Sysop” (zo werden de beheerders genoemd) echt heftig uitgehaald en konden er 2 of 3 mensen tegelijk inbellen. In de jaren 80 vonden we het een reuze geavanceerd gebeuren. Je kon programma’s uploaden en downloaden en berichten versturen. Die werden dan s’nachts als met de post trein naar andere “nodes” verstuurt en ontstond toch een soort netwerk.
In 1993 had in mijn eerste internet aansluiting. Op mijn kantoor aan de Kruislaan, naast de Amsterdam Internet Exchange konden we via NL-net een aansluiting krijgen. Met telnet sessie, gopher en wat gepruts met browsers als mosaic kon je een enorme hoeveelheid niet terzake doende informatie bekijken.
Aan de Kruislaan was het alle ondernemers duidelijk. Dit was de toekomst. Nu terug kijkend kan ik niet anders dan concluderen dat we wel heel optimistisch waren. Dat je via een UNIX interface en een hoop type werk een verbinding met een Amerikaanse server kom maken is leuk, maar wat je dan moest?
Het de bevolking van het Science Park begon in iedergeval in 1994 goedgemutst zonder veel investeerders en zeer terughoudende banken aan de “internet bubble”. En het ging onmiddellijk snel. Kon je in het begin van het jaar nog trots een pagina op je server aan anderen laten zien, tegen het einde van het jaar moest er toch tenminste een database aanhangen.
Wij begonnen in 1994 met een eerste “dynamische” vacature site. Een leuke tijd, geen mens begreep het hoe en waarom, VNU kwam op bezoek om te kijken en bij Ilse zat Merien en kornuiten te knutselen met schijven zo groot als keuken tafels. En dat was een slimme zet.
Het idee om een index van al die spullen op het net te maken was opgang aan het maken in de VS, en Ilse zou het Nederlandse web in kaart brengen.
Orde in de chaos, en dat moest de toekomst zijn. Iedereen toegang tot alle kennis die de mensheid tot nu toe had opgedaan. En de wereld zou een dorp worden waar we elkaar allemaal begrepen.
Zo midden 1995 werden we nogal ruw uit onze idealistische droom gewekt. Van orde in de chaos was geen sprake. Je kon nu echt niets meer vinden. Tot dan toe had Bill Gates verkondigd dat het internet een fenomeen zonder belang was. Microsoft had en website om te huilen. Maar in dat jaar kwam Gates tot de conclusie dat hij verkeerd zat, en sprong met al zijn kracht op de ontwikkeling van het net. Het durf kapitaal werd wakker, Roel Pieper werd in de wandelgangen gesignaleerd en er ontstonden vreselijke ruzies met NL-net over dataverkeer.
We stonden op de grens, al wisten we het niet.
In de jaren tachtig hadden we het idee problemen op te lossen door alles in databases te stoppen
Met het verschijnen van internet knoopten we die aanelkaar.
Het gevolg was een brij niemand wijs uit kon worden.
Microsoft zwengelt de internet explosie aan.
Morgen het vervolg op opa verteld – de informatie explosie – zoek ontwikkelingen en natuurlijk de job boards en vacature sites